ดนตรีกับการจัดวางในสังคม

 


บทความสั้นๆที่อยากเขียนอันนึงเพราะไปเห็นที่ว่าดราม่าข่าวพระราช สำนักเปิดกังนัมครับ เนื้อหานี้อาจไม่เกี่ยวกับดราม่านั้นมาก แต่จะมาเล่ากล่าวว่าทำไมถึงยังมีการแบ่งแยกว่าเพลงนี้เหมาะสมหรือไม่เหมาะสม หรือคือการมองแบบชนชั้นนั้นเอง

พอดีเห็นมีคนแย้งว่าควรจะเอาเพลงคลาสสิกมาเปิดแทนกังนัม ชนชั้นของดนตรีจากที่ว่าทำไมดนตรีคลาสสิกเขาว่าไฮโซ มันมาตั้งแต่ยุคที่เกิดดนตรีพวกนี้ขึ้นมาแล้ว สภาพสังคมในสมัยนั้นการเข้าถึงดนตรีไม่ง่าย จึงต้องมีเงิน ถึงจะสามารถดูดนตรีได้ ทำให้ดนตรีมีการจัดช่วงชั้นทางสังคม (Social Stratification) ซึ่งมันส่งผลให้เกิดการจัดกลุ่ม เมื่อเกิดการจัดกลุ่มแล้วมันสะท้อนซึ่งคุณค่า ค่านิยมของบุคคลนั้นๆเสียมาก โดยมีผู้กำหนดว่ารสนิยมไหนดี ไม่ดี ผ่านผู้มีอำนาจ ผ่านชนชั้นผู้ครอบครองทุน (ทุนทางเศรษฐกิจ หรือทุนทางวัฒนธรรม) รสนิยมของชนชั้นที่ครอบงำอยู่

ส่วนดนตรีพื้นบ้านทั่วไป ก็เป็นดนตรีของรากหญ้าแทน แต่ทั้งสองแบบนี้ก็ยังคงอยู่มาเรื่อย ไม่สาบสูญ ดนตรีคลาสสิกจะถูกเก็บบันทึกโน๊ตเพลงเป็นทางการ โอกาสสาบสูญไปนั้นมีน้อยกว่า

 

 

และเมื่อต่อมาประเทศเราเริ่มติดต่อค้าขายกับต่างประเทศ  ตอนนั้นที่ประเทศเราเองก็พยายามทำให้เป็นสากล จึงมีการนำเข้าดนตรีมาด้วยเช่นกัน และก็นำดนตรีคลาสสิกเข้ามาเล่นในวัง กับดนตรีไทยที่ยังคงอยู่ ก็เลยกลายเป็นดนตรีของชั้นสูงไป

 

 

ปัจจุบันก็ยังเป็นเช่นนั้นและคงจะเป็นต่อไปเรื่อยๆ แต่ปัจจัยหลักไม่ได้อยู่ที่ฐานะอย่างเดียวแล้ว ตั้งแต่มีอินเท